|
Pustka
radość?
Pustka
radość?
Sprzeczność w sprzeczności, w jedności jedność
niby tak szarpią, ze strony na stronę
każda spokojna... dlaczego się boję?
Gdy razem wchodzą w dziwaczną przestrzeń
w źródło motylków, smutku i przekleństw?
Skąd ten pierwiastek, skąd o to troska?
Pies też ma duszę, tak rzecze włoska
prasa i ludność, ja w to nie wierzę,
człowiek to czuje, a przecież nie zwierzę..
Więc skąd ta pustka, ta radość, te słowa?
skąd to się bierze, co zwierzęca głowa
a w niej rozum mały wydobyć nie umie
dlaczego pogrążam się teraz w zadumie?
Gdzie źródło przestrzeni, rozdzierającego
tęsknoty skowytu nie uciszonego?
Gdzie alfa, początek odwieczny?
i skąd te pytania, czy to obieg wsteczny?
Błędne koło, paradoks bez granic?
więc te wszystkie myśli, czy to wszystko na nic?
rozważania i ważenie,
pustka, radość...
i wspomnienie...
Tylko tyle...? we mnie..?
- we mnie i w pierwiastku?
Jeśli to jest mało, wyrwę się z potrzasku
nie odstanie co się stało - kres przyjdzie o brzasku..
1:30 - 8.6.2007
|