|
Sami zapytajcie siebie szczerze,
Czy ciągle kłamać trzeba?
Prawda mózgów nie pierze!
Czy naprawdę to jest potrzeba?
Z ust poety płynąć prawda winna,
Tymczasem przychodzi to z łatwością,
Poeta – istota kiedyś niewinna,
Odpowiadała prawdą dumnie, z gotowością.
Czarne moce dorosłego, prawdziwego życia,
Opętały umysł ostatniego z ostatnich,
Nie ma sensu teraz człowiekiem bycia,
Zdradziłem ginących bohaterów, wszystkich.
Już mroczny, zdesperowany powiadał bohater;
"Myśli czarne ,słowa białe";
Dziękuję mu za ostatni szczerości krater;
I wylał ostatnie łzy z gałek.
1:47 - 18.6.2007
|